Patrick’s verhaal

Patrick neemt deel aan de haalbaarheidsstudie.

Mijn rugpijn is zo'n 10 jaar geleden begonnen met een klein prikje beneden in de rug. Eerst dacht ik dat ik iets verkeerd getild had op het werk. Ik ben dakdekker, dus dat gebeurde wel vaker. Ik stond er verder niet bij stil en deed maar voort. Die pijn werd echter steeds erger en als ik 's morgens uit mijn bed kwam kreeg ik mijn rug niet meer recht. Dat bleef zo aanslepen.

Het dak opgaan met de ladder ging niet meer. Op panlatten loop je altijd scheef en dat veroorzaakte helse pijnen. Ik kon niets meer optillen of aangeven. Na verloop van tijd kon ik daardoor niet meer werken en was ik bang dat ik mijn job zou verliezen. Ik zag meerdere artsen en die dachten altijd dat de rugpijn van het van het zware werk kwam en schreven daarom ontstekingsremmers voor, maar die hielpen niet.

Ik ben coach bij de voetbalclub, dat duurt maar een uurtje. Wandelen langs de lijn dat kon ik misschien 10 meter, dan moest ik gaan zitten op een stoel. De spelers lachten me uit. Ook op vakantie kon ik niet meer wandelen en bleef ik dus maar in het hotel. Ik zwem ook graag maar dat ging ook niet meer. Niets ging meer.

Uiteindelijk ben ik naar een specialist gegaan en die heeft foto’s van mijn rug laten nemen. Mijn ruggenwervels waren heel goed, maar mijn spieren waren niet in orde. De binnenste spieren werkten niet, alleen de buitenste en dat is voor iemand die veel met zijn rug werkt niet evident. De dokter heeft me rugschool laten volgen waar ik op een matje oefeningen moest doen. Daarna ben ik op de toestellen verdergegaan.

Op dat moment was ik al bijna een jaar thuis en zeiden ze me dat ik mijn beroep waarschijnlijk niet voort kon zetten. Ik deed het wel heel graag er moest een oplossing komen, want wat zou ik anders moeten gaan doen?

Toen bood de dokter me aan om aan een studie mee te doen met een implanteerbaar kastje voor het stimuleren van de binnenste rugspieren. Ik heb dat dan gedaan.

De implantatie is vlot verlopen en na een week mocht ik het toestel al gebruiken, 's morgens en 's avonds 20 minuten. Je moet er niet veel discipline voor hebben. Je ligt op je buik en het is precies of je je spieren aan het trainen bent. Dat bibbert vanbinnen maar je hoeft zelf niets doen. Dat is een heel lekker gevoel en als het gedaan is ben je echt moe.

Na de tweede maand begon het al te beteren, wandelen ging makkelijker en sneller. Dan ben ik eens gaan zwemmen en gaan lopen en die pijn verdween stilletjes aan. Ik begon ook weer te werken.

Nu doe ik mijn job weer volledig en loop ik zoals vroeger met stapels van 10 pannen tegelijk het dak op. Mijn collega's vinden het super want die hadden me afgeschreven. Ik had ze al gezegd “Je moet op mij niet meer rekenen. Het is gedaan ”.

De pijn was vroeger altijd tussen de 8 en de 9, op het einde was het altijd bijna een 10. Die pijn is nu dus gewoon weg. Ik gebruik de stimulator nu alleen nog maar als ik iets denk te voelen, misschien 1 of 2 keer in de afgelopen 3 maanden.

Mijn vrouw vindt het geweldig, die vond dat ik net een plant was geworden omdat ik niets meer deed. Na zoveel dokters had ik de moed laten zakken en was ik een zenuwachtige jongen geworden. Ik doe nu alles weer zoals vroeger, wandelen, zwemmen en ik loop terug langs de lijn als coach. Ik heb hier thuis van het hofke van voor tot vanachter bijna alles veranderd en ben nu ook bezig met de verbouwing van het huis van mijn dochter. Ik heb er alle muren uitgebroken en heb zelf stalen steunbalken gezet. Nu ben ik er aan het graven want die willen vloerverwarming.

Maar het voornaamste is dat ik terug aan het werk ben. Dus ik ben nog niet afgeschreven hè!