Rosa’s verhaal

Rosa neemt deel aan de haalbaarheidsstudie.

De pijn in mijn onderrug begon vijf jaar geleden toen ik thuis uitgleed over een plastic afdekkleed. Ik voelde mijn benen de ene kant op gaan en mij bovenlijf de andere. Na verloop van tijd herstelde ik enigszins, maar had nog steeds ernstige lage rugpijn die de hele tijd aanwezig was. De dokter die ik bezocht schreef mij fysiotherapie voor, maar daarna was de pijn er nog steeds. Ik moest mijn werk als een speciale politieagent, wat ik enorm graag deed, opgeven, en ik begon te werken als begeleider in een evaluatie centrum in de geestelijke gezondheidszorg.

Uiteindelijk was ik mijn mobiliteit helemaal kwijt. De rugpijn was er continu en ik zat alleen nog maar op de bank of lag in bed in plaats van de noodzakelijke dingen te doen. De 20 minuten lopen naar de bushalte kostte me soms anderhalf uur omdat mijn benen niet sneller wilden bewegen. Op een dag was ik op het werk en viel door mijn benen en ik kon daarna niet meer rechtop staan. Het ging daarna zo slecht dat ik nauwelijks kon zitten, of zelfs liggen. Toen ben ik meer en sterkere pijnstillers gaan slikken tot dat ik me misselijk en duizelig voelde. Na verloop van tijd, omdat ik niet langer actief was, ben ik ongeveer 18 kilo aangekomen.

Ik miste mijn actieve en spannende levensstijl gevuld met langeafstandslopen, parachute sprongen, snelle auto ritten en gedurfde verbouwingsprojecten. Ik dacht altijd dat ik onoverwinnelijk was. Ik kon toch niet de rest van mijn leven zo doorbrengen?

Toen, ongeveer twee jaar geleden, hoorde ik van een klinische studie in een plaatselijk ziekenhuis voor mensen met lage rugpijn. Ik belde, en na een aantal bezoeken en tests werd ik uitgenodigd om deel te nemen.

De implantatie van de leads en het apparaatje duurde niet lang, en een week na de operatie begon ik het apparaat twee keer per dag gedurende 20 minuten te gebruiken. Ik ben snel gewend geraakt aan de sterke spiersamentrekkingen in mijn rug tijdens de behandeling.

Na een paar weken begon ik al een verschil te voelen. Geleidelijk werd ik beter, kon ik meer doen en kon ik stoppen met de pijnstillers voor de pijn in mijn onderrug.

Vandaag, bijna twee jaar nadat ik ermee begon, is mijn rug een stuk verbeterd. De pijn was eerst in de buurt van de hoogste score op de 0-10 schaal, en ik ben nu redelijk stabiel op een 1 of een 2. Ik kan het meeste werk thuis en in de tuin nu zelf doen. Ik geniet van het wandelen met mijn hond Kira en ik ben zelfs op een quad-tocht geweest met vrienden. Ik ben weer aan het werk en maak lange dagen, maar ik doe waar ik van in houd, werken met mensen. Ik moet nu gewoon de tijd vinden om meer te bewegen en wat gewicht te verliezen zodat kan ik mijn oude levensstijl weer terug kan krijgen. Ik wil mij opnieuw onoverwinnelijk voelen.

Het belangrijkste voor mij is dat ik niet langer voor vrijwel alles afhankelijk ben van mijn man, dochter, buren en collega's. Het is echt fijn om bevrijd te zijn van dat juk.